Mijn gesprekken – wijngesprekken

In de serie “mijn gesprekken – wijngesprekken” sprak ik in januari met een opmerkelijk en welbespraakt man!

John Bindels, Brabantse babbelaar zonder zachte G.

Honderd kilometer naar het zuiden reed ik die donderdag  eind vorige maand voor mijn gesprek met John Bindels.

We hadden afgesproken in Baarle Nassau.Voor mij toch een aardig eindje uit de buurt, verweven met die enclave-gemeenschap  in België die Baarle-Hertog heet.

Honderd kilometer naar het zuiden. Daar zat mijnheer Bindels, keurig gestoken in pak met stropdas en het draagspeldje van het ridderschap in de orde van Oranje Nassau op de linker rever. In zijn stamrestaurant midden in het centrum. Het etablissement vind je tussen twee kerken geperst, een Nederlands en een Belgisch katholiek godshuis. ‘s Zondags na de mis was het er vroeger altijd even druk. Maar inmiddels zijn de tijden veranderd.

Aangezien Bindels een ontwikkeld man is, met een grote algemene kennis en een verfijnd gevoel voor beschaving was de weg naar de finale geenszins een korte.
We babbelden, teutend met koffie en koekjes en zaten aangenaam en warm aan zijn stamtafel te lunchen. Hij is iets ouder dan ik, dus ik luisterde vol overgave naar wat de ‘senior’ te vertellen had over ‘hoe heurt het’.

Baarle-Nassau is een gemeente in de provincie Noord-Brabant, ongeveer 15 kilometer ten zuiden van Tilburg. Ruim 6500 inwoners. Het dorp is volstrekt verweven met de Belgische gemeente Baarle-Hertog: 23 enclaves op Nederlands grondgebied, tien kilometer vóór de officiële rijksgrens. En op Belgisch gebied liggen weer 8 Nederlandse enclaves. Een ingewikkelde boel voor buitenstaanders. Daarom hebben ze de Belgische en Nederlandse huisnummers voorzien van een vlaggetje in de landskleuren. Er zijn twee gemeentehuizen en twee politiebureaus. De grens loopt er dwars door enkele winkels. En staan er huizen op de meet, dan bepaalt de ligging van de voordeur tot welk land  het huis wordt gerekend. Dit is het leefgebied van mijnheer Bindels. Die woont in het Baarlese kerkdorp Ulicoten en passeert onvermijdelijk de provincie Antwerpen als ie naar de hoofdkern ‘Baol’ wil.

Woordkunst
John weet hartstochtelijk veel van wijn, maar is bovenal een woordkunstenaar. Een goochelaar met woorden die zijn weerga niet kent. Zijn teksten zijn geschreven volgens de regels der kunst.

Een graag geziene gast bij de jonge honden in de wijn, die hem als reisgenoot zeer waarderen. Hij schrijft vrijwel dagelijks op Wijnwijs, de nationale website voor wijnconsumenten,  waarvan hij de hoofdredacteur  is. Niet stoffig maar oprecht. Een man die spreekt uit zijn hart.

Wie is die Bindels? Op de website WijnWijs staat letterlijk:

“Hoofdredacteur John Bindels, Ulicoten, journalist en landelijk bekend wijncolumnist. Hij publiceerde eerder honderden columns in de rubriek WIJNWIJS op de website Lekker Wijntje, die is overgegaan naar Bythegrape. Hij is ook de auteur van het boek ‘ Wijn met prik’. En werd in 2010 winnaar van de Oeuvreprijs Award wijnjournalistiek voor spraakmakende columns in een speciale stijl.”

John Bindels, geboren in 1935 te Oosterhout. Journalistiek opgeleid in Nijmegen en Utrecht. Was jarenlang dagblad- en tijdschriftjournalist publicist en sinds de komst van het worldwideweb óók internet-columnist. Hij schrijft bovendien ook al jaren columns voor het nationale wijnblad Proefschrift.


Waarheid
Ik praat met hem onder andere over die zogenoemde ‘speciale stijl’ waarin hij met homoniem, synoniem en anagram menigeen de stuipen op het lijf jaagt in zijn glasharde, maar altijd waarheidsgetrouwe columns, helaas tegenwoordig alleen nog op Wijnwijs te vinden. Wat aan de andere kant weer volstrekt logisch mag heten want eerlijk is eerlijk, ook al merk je het niet, maar deze John is met afstand geen ‘babyboomer’ hè!

“Nee, ik ben geen wijnschrijver, ik ben een wijnjournalist!” klinkt het gedecideerd als ik vraag hoe lang hij al in de ‘wijnschrijverij’ zit! Wat is het verschil vraag ik onthutst? “Wijnjournalistiek is feitelijke, ongekleurde voorlichting op waarheid gestoeld!” Zijn collega Hubrecht Duijker noemt zichzelf daarom tegenwoordig “vinpressionist” om zich te onderscheiden van allen die schrijven met een commerciële plaat voor hun hoofd. Vaak ook met een licht narcistisch barstje.

Het begin
Diezelfde Hubrecht Duijker startte begin jaren zeventig samen met Bindels een wijnrubriek in de eerste ‘glossy’, Ideaal Wonen, waarvan John destijds hoofdredacteur was. In deze voorloper van ‘Eigen huis’ konden de lezers kennismaken met voorgeproefde, goedgekeurde  en beschreven wijnen van grote Nederlandse wijnhuizen. Met de bedoeling ze door bestelling van de ‘wijndoos’ te laten kennismaken met iets anders dan een ‘Moezelwijntje’. De bestellingen liepen als een trein!

De van oorsprong tot dagbladjournalist opgeleide John wist in die tijd nog niet echt veel van wijn. We zitten dan in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Maar hij geniet al wel van wijn, waarin hij bij het proeven allengs een lichte voorkeur voor rood ontwikkelt. Daarna volgen de bubbels. Niet te strak alstublieft. Zeker geen zero dosage voor John. En in de warme maanden heeft wit voorrang.

Wijn
Een van zijn geliefde wijnstreken ligt in het zuidoosten van Frankrijk. De Rhône en dan heel specifiek tussen zuid en noord in! Zijn hart verloren aan de wijnen rond Montélimar. De stad van de nougat. Maar daar gaat het niet om, het gaat om de wijnen die hier vandaan komen. Nu de wijnmakers hier in hogere doses gebruik gaan maken van de druif syrah, spreken deze wijnen Bindels steeds meer aan. Bij wit is dat de viognier, die hier niet overrijp wordt en de frisheid van het noorden heeft behouden.

In de loop der jaren is er langzaam aan steeds meer wijn verzameld, die deels in een  kelder in het huis is opgeslagen, deels ook bij dochter in een grote gewelfkelder op consumptie ligt te wachten. Wekelijks wordt hier met een mandje de ronde gedaan en verhuizen de flessen van kelder naar kamer.

Integer
Als je wilt kun je uren met hem praten! Hij heeft vastomlijnde ideeën heb ik zo het gevoel, hoe wij wijnschrijvers en wijnjournalisten met elkaar om zouden moeten gaan.

Hij pleit voor veel meer samenwerking onder het ‘wijnschrijvend volk’! Geen verwijdering, niet afzetten tegen anderen, tenzij ze het ernaar maken, waarschuwt hij mij. Maar compact schrijven in een vloeiend ritme. Integer zijn en vakmatig als wijnprofessional kennis overdragen zonder te beleren. Dat is de weg om er te komen! En o ja: voor de grote stroom consumenten liefst op instapniveau voorlichten over wijn en spijs. Dat gebeurt nu te hoogdravend. En teveel kookprogramma’s gaan vervelen.

Boeken
In 1981 verscheen John Bindels’ eerste dichtbundel “Staccato in steen”. In 1994 werd bij het oorlogsmonument in Baarle Hertog/Nassau zijn gedicht “Fusillade” geplaatst. Bindels is ook een van de 24 dichters die betrokken waren bij het Brabantse Poosplaatsenproject, gedichten in steen langs toeristische fietsroutes. In het dorp Ulicoten, zijn woonplaats, is het gedicht “Van god gemerkt” op een zwerfsteen te vinden.
De tweede dichtbundel van John Bindels is getiteld: “Als ik jouw minnaar blijf” en verschenen bij “Zinderend” in Bergen op Zoom. De bundel is op 3 juli 2004 in Breda gepresenteerd.

Ook het boek ‘Wijn met Prik’  is van zijn hand. Toen collega Onno Kleijn het boek ten doop hield, citeerde hij enkele stevige teksten van Bindels en benadrukte (toen al!) dat er moed voor nodig is om allerlei onderwerpen in de wijnwereld stevig aan te pakken. “Dat gebeurt dan door iemand die in de verdeelde polderlandse wijnwereld tot geen enkel kamp behoort en vooral de vercommercialisering en de taaluitwassen binnen het wereldje aan de kaak stelt. En al zal niet iedereen daarover staan te juichen, zo’n wijnjournalist hebben we ook nodig,” aldus Kleijn.

Tja, ik noemde het al. Een woordkunstenaar en ik hoop dat ik nog lang van zijn columns op Wijnwijs zal mogen genieten, nog lang naar zijn adviezen mag blijven hengelen!
Want ook al zou hij naar het zuiden van Italië verhuizen, waar hij zijn hart aan verpand heeft – met de zonnige Primitivo en de bittere Negroamaro, daar in wijngaarden rond de Trulli’s van Apulië – ook dan weet ik zeker dat hij mij zal blijven volgen, om op zijn eigen charmante wijze af en toe een vingerwijzing te geven of een van mijn soms hilarische foutjes aan te stippen!

Ik reed terug door het Brabantse landschap. De volgende dag zou het weer gaan sneeuwen.

 

 

Lees ook:John Bindels reikt oeuvreprijs Wijncolumnist niet uit
Lees ook:Het regent wijnreizen om me heen
Lees ook:Mijn gesprekken zijn wijngesprekken
Lees ook:Wine Professional en al die andere beurzen
Lees ook:Marathon du Medoc is gekkenhuis

Geen reacties // Reageer

0 thoughts on “Mijn gesprekken – wijngesprekken

  1. Pingback: Loopt het de spuitgaten uit in de horecawereld? | online magazine voor de echte wijnliefhebber

  2. Pingback: Huiswijnen moeten beter | online magazine voor de echte wijnliefhebber

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>